Σε ένδειξη αγάπης και βαθιάς ευγνωμοσύνης
Vera Dimopoulos-Vosikis το γένος Lerchfeld
21 Σεπτεμβρίου 1933 – † 30 Οκτωβρίου 2026
Κάτοχος του Σταυρού Αξίας του Τάγματος Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
Πρώτη αποδέκτρια του Βραβείου Πολιτισμού των Ελληνογερμανικών Εταιρειών
Μια μακρά, γεμάτη γεγονότα και βαθιά εντυπωσιακή ζωή έφτασε στο τέλος της.
Γεννημένη στο Ντάντσιχ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της τον Ιούλιο του 1944, σε ηλικία μόλις δέκα ετών. Μέσα στη δραματική αναταραχή που επικράτησε γύρω από τα γεγονότα της 20ής Ιουλίου 1944, βρέθηκε εντελώς μόνη και στάλθηκε εσπευσμένα μακριά από την πατρίδα της. Χωρίς συνοδεία, κατάφερε να φτάσει στο Γκελζενκίρχεν, κοντά στην αγαπημένη της θεία Λίλι.
Μετά την ολοκλήρωση των σχολικών της χρόνων σε οικοτροφείο Βενεδικτίνων μοναχών, σπούδασε Νομική. Σε ηλικία μόλις 27 ετών ορκίστηκε δικαστής, αποτελώντας τότε τη νεότερη δικαστή της νεοσύστατης Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, τον νομικό Δρα Χαράλαμπο Δημουπόλο-Βοζίκη, τον οποίο ακολούθησε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1960.
Το 1974 ίδρυσε, μαζί με αφοσιωμένες συνοδοιπόρους, το Γερμανικό Κέντρο Επικοινωνίας και Πληροφοριών (Deutsches Kontakt- und Informationszentrum), το οποίο για δεκαετίες αποτέλεσε σημείο αναφοράς για νεαρές, κυρίως, Γερμανίδες στην Ελλάδα. Το Κέντρο προσέφερε σε αμέτρητες γυναίκες νομική και γραφειοκρατική υποστήριξη, τις βοήθησε να βρουν εργασία και δημιούργησε ζωτικής σημασίας δίκτυα επικοινωνίας.
Το μεγαλύτερο έργο της ζωής της ήταν η ίδρυση ενός γερμανικού οίκου ευγηρίας. Για τον σκοπό αυτό δημιουργήθηκε ο Σύλλογος Φίλων «Εστία» (Estia e.V.). Μαζί με τις συνοδοιπόρους της –και στο σημείο αυτό μνημονεύουμε με αγάπη τη Christel Schneider-Andrikopoulos– ξεπέρασε αμέτρητα εμπόδια. Οι ακούραστες προσπάθειές της στέφθηκαν με επιτυχία και, το 2007, πραγματοποιήθηκαν επιτέλους τα επίσημα εγκαίνια του Haus Koroneos.
Χωρίς την επίμονη, δυναμική και αφοσιωμένη προσπάθεια τόσων γυναικών, υπό την καθοδήγηση της Βέρας, το Haus Koroneos δεν θα υπήρχε σήμερα. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, παρέμεινε ακλόνητη στο πλευρό του ιδρύματος, έχοντας μαζί της τη Sigrid Willer, την οποία θα ήθελα επίσης να μνημονεύσω εδώ. Δεν απέφυγε καμία μάχη. Προς τα έξω ήταν πάντα άφοβη, εύγλωττη και αποφασιστική.
Αφήνει πίσω της τον αγαπημένο της γιο, Γιάννη, και δύο εγγόνια.
Βέρα, σε ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας. Δεν είναι κενά λόγια όταν λέμε: Θα τιμούμε για πάντα τη μνήμη σου.
Τάνια Νέττερσσχαιμ